ArmNo

ความภูมิใจเล็กๆในฐานะบล็อกเกอร์คนหนึ่ง

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมสามารถเรียกตัวเองว่า “บล็อกเกอร์” ได้อย่างเต็มรูปแบบหรือยัง แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมมีความสุขกับบล็อกที่ผมมีละกันน่า

ผมรู้จักบล็อกจาก blog.com ก่อนหน้านั้นเคยเจอเว็บนี้ทีหนึ่ง แต่เพราะไม่รู้จักบล็อก จึงไม่ได้สนใจ ไม่เคยรู้จัก WordPress มาก่อนทั้งที่ผมบ้า CMS มากมาย  ก่อนหน้านี้จมปลักอยู่กับ Koobi อยู่นานสองนาน เพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว  จนกระทั่งวันหนึ่ง ไม่รู้ผมใช้คีย์เวิร์ดว่าอะไร แต่ผมเจอบล็อกของพี่เดย์ (idayblog.com) จากกูเกิ้ล ลองไปอ่านๆดูถึงได้รู้ว่าเว็บนั้นสอนเรื่อง WordPress และการทำบล็อก หลังจากนั้นก็ไปหา WordPress มาลองใช้ และติดใจจนถึงทุกวันนี้

ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าการเขียนบล็อกคืออะไร ผมเขียนไดอารี่ใน Live Space บ่อยๆ ซึ่งช่วงแรกๆมันก็เป็น Personal Diary อยู่หรอกครับ เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาอ่านสเปซของผม ไม่เคยคิดว่าจะเขียนอะไรสักอย่างเพื่อให้คนอื่นมาอ่านและเม้นท์มัน แต่พักหลังๆมานี้เริ่มเปลี่ยนไป เพราะเริ่มมีคนรู้จักเข้ามา เริ่มมีคนอ่านมากขึ้น ผมเลยรู้สึกว่า ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นเพียงลำพังเหมือนแต่ก่อน จากที่เคยเขียนเพราะว่า “อยากเขียน” กลับกลายเป็นว่า เขียนเพราะ “อยากให้คนอื่นอ่าน” ซะงั้น ผมจึงลองเริ่มเขียนบล็อกจริงๆจังๆมาตั้งแต่เดือนตุลาคม 2550 หลังจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มขึ้น

ตอนนี้ผมมีบล็อกเล็กๆอยู่สองสามที่ ถึงแม้จะเป็นแค่บล็อกเล็กๆ แต่ผมก็ภูมิใจกับมันมาก เพราะผมได้ทำสิ่งที่ผมไม่เคยได้ทำมาก่อน  ผมเขียนเรื่องดาราศาสตร์และดวงดาวที่ผมชอบ เขียนสิ่งที่ผมคิด อีกทั้งยังได้มีโอกาสรู้จักบล็อกเกอร์รุ่นพี่อีกหลายท่าน ทุกคนล้วนทำให้ผมรู้สึกว่ามันเป็นสังคม  ถึงแม้แต่ละคนจะมีบล็อกของตนเอง ที่อาจจะไม่เกี่ยวกันเลย  แต่ทุกคนก็ล้วนเป็นบล็อกเกอร์เหมือนกัน ร่วมกันสร้างสังคมบล็อกเกอร์กลุ่มหนึ่งขึ้นมาได้ ผมดีใจที่ได้เป็นส่วนเล็กๆของสังคมนั้น

สำหรับ มังกี้อามโนดอทคอม  เป็นบล็อกแรกที่ผมภูมิใจกับมันมากที่สุด  ผมได้แบ่งปันสิ่งที่ผมรู้และประสบการณ์ในการดูดาวให้กับคนอื่นได้รับรู้  ได้ทำให้ผู้อ่านสนใจดูดาวมากขึ้น  บล็อกนี้มีคนเข้าชมแค่ประมาณวันละ 80-100 คน และ 80% ของจำนวนนั้นรู้จักบล็อกผมจากเสิชเอ็นจิ้นครับ  ผมภูมิใจที่ทำให้บล็อกนี้ติดอันดับ 1 ของกูเกิ้ลได้ด้วยคีย์เวิร์ดบางคำ (ถึงแม้จะเป็นเสิชเอ็นจิ้นผีเข้าผีออกอย่างกูเกิ้ลก็ตามที) นอกจากนี้ บล็อกยังเปิดโลกทัศน์ของผมให้กว้างไกลขึ้นไปอีกหลายร้อยล้านไมล์ (เอาเข้าไป)

พอละเนาะ เขียนเยอะมันเหนื่อย…
ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการดูดาวนะครับ (อ้าว ซะงั้น)