ArmNo.in.th

ก่อนอื่นต้อง…  เศร้าก่อนเล็กน้อย  เพราะว่าก่อนที่โพสต์นี้จะขึ้นมาแบบที่เห็นอยู่นี้  มันได้หายไปแล้วรอบหนึ่ง  ผมมั่นใจในเสถียรภาพของอินเตอร์เน็ตที่ผมใช้  และการบันทึกดราฟต์แบบออโต้ของเวิร์ดเพรส  แต่ผมมองข้ามเสถียรภาพของเครื่องคอมพิวเตอร์ไป  ผลก็คือ  จากที่พิมพ์ๆไว้ยี่สิบกว่าบรรทัด  เหลือแค่บรรทัดเดียว  แหม… พิมพ์สดซะด้วยสิ T-T

ช่วงนี้มีอะไรให้ทำตั้งมากมายหลายอย่างครับ  หนึ่งในนั้นคือการเตรียมตัวสอบเพื่อ Certificate ของ Java Programming จาก Sun Microsystems แต่ใครที่ไม่รู้จักก็ไม่เป็นไรครับ  มันเป็นแค่กระดาษกับเข็มกลัดชุดเดียวเท่านั้นแหละ  แต่มันเป็นสิ่งที่ Computer Engineer ทุกคนควรจะมี จะว่าเรียนภาษา Java มาเยอะ ก็เยอะแล้วนะครับ  แต่มันก็ยังไม่เพียงพอสำหรับการสอบอยู่ดีแหละ ไม่ใช่แค่อ่านหนังสืออย่างเดียวแล้วจะทำได้  แต่มันก็เหมือนกับภาษาภาษาหนึ่ง ถ้าเราไม่ใช้มันบ่อยๆ เดี๋ยวเราก็ลืมมันเอง อาจารย์ของผมเคยบอกไว้ครับ                 

เรื่องทักษะการเขียนโปรแกรมนี่  ล่าสุดผมเองก็ประสบมากับตัวแล้วล่ะครับ  เรื่องก็มีอยู่ว่า หลังจากที่เรียนทฤษฎีการเขียนโปรแกรมในห้องเรียนตามปกติ อ.ก็สั่งงานให้ไปทำครับ  ในห้องเรียนวันนั้นผมค่อนข้างจะตั้งใจเรียน และก็เข้าใจทุกอย่างที่อ.สอน มานั่งดูโจทย์แล้วก็มองว่ามันไม่น่าจะยากเท่าไหร่ ผมก็เริ่มคิดถึงขั้นตอนวิธีในการแก้ปัญหา หรือที่เรียกว่า Algorithm โอ้ คิดรวดเดียวจบเลย เออ ไม่ยากนี่หว่า ชะล่าใจครับพี่น้อง พอลองมาเริ่มเขียนโปรแกรมดู ทำไมมันไม่ได้ซักทีนะ นั่งงมมันไปเรื่อยๆ ดูเวลาอีกที ผ่านไปหกชั่วโมงแล้ว!! อะไรกัน  ทั้งๆที่เข้าใจหลักการแล้วแท้ๆ กลับเขียนไม่ออกซะงั้น  เพราะว่าไปติดเรื่องไวยากรณ์และข้อบังคับแปดแสนล้านข้อของ Java นั่นแหละครับ  ไปต่อไม่ได้ซักที  สุดท้ายแล้ว  ผมก็ต้องอาศัย “ทีมเวิร์ค” อีกตามเคย

เรื่องนี้สอนให้ผมรู้ว่า  อะไรก็ตามที่คิดว่าเราทำได้  ถ้ายังไม่ได้ลงมือทำ  นั่นหมายความว่า เรายังทำไม่ได้ ต่อให้อ่าน เรียนมามากแค่ไหน สุดท้ายไม่ลองทำ มันก็ทำไม่ได้ซักที

อืม… สาธุ