ArmNo.in.th

ขอยืมท่อนเด็ดจากเพลง “ยาพิษ” ของบอดี้แสลมมาใช้หน่อยละกัน  พอดีวันนี้นั่งเรียนอยู่ดีๆ อาจารย์ให้ออกไปโชว์บล็อกซะงั้น  ตอนแรกอ.ถามว่ามีใครเขียนบล็อกอยู่แล้วมั่ง ออกมาโชว์หน่อย  ก็มีเพื่อนผมออกไปสองคน ส่วนผมน่ะพยายามทำตัวมิดชิด  ไม่อยากแสดงตนมากนัก  ในโลกอินเตอร์เน็ตนั้น ผมอาจจะยินดีที่จะโปรโมตบล็อกนี้  แต่ในชีวิตจริงกลับไม่ค่อยอยากเปิดเผยตัวเท่าไหร่  มันเขินๆยังไงไม่รู้น่ะครับ  พอหลังจากเพื่อนสองคนพูดจบ ไอ้บรรดาพรายกระซิบทั้งหลายที่มันนั่งข้างๆ ส่งเสียงโหยหวนเหมือนขาดสารอหาร “มังกี้อามโน… มังกี้อามโนนนนน… ออกไปดิ…” อ.เลยจับคลื่นโซนาร์ได้ หันมาถามผมว่า “มีมั้ยครับ ถ้ามีเชิญหน่อย” ด้วยความที่ผมโกหกใครไม่เป็น (เป็นคนดีซะ) ก็เลยออกไปโชว์ของหน่อย โดยที่ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดแม้กระทั่งว่าออกไปเปิดเว็บนี้แล้วจะพูดอะไร

การออกไปพูดโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวไปก่อนล่วงหน้าเลย มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากครับ  ทั้งๆที่คิดว่าไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นอะไรเลย วินาทีนั้นผมรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงมาก  ผมก็พูดๆแนะนำบล็อกมังกี้อามโนไปโดยที่ไม่ได้คิด พูดถึง WordPress นิดๆหน่อยๆ แล้วก็จบ กลับมานั่งที่เดิม

แต่พอกลับมานั่งที่เดิมเท่านั้นแหละครับ หัวสมองที่ฉลาดน้อยๆของผมกลับคิดถึงเรื่องที่อยากพูดแต่ไม่ได้พูด คิดถึงลำดับการพูดที่จริงๆแล้วมันควรจะมี ซึ่งตอนพูดเมื่อกี้ผมไม่ได้ใส่ใจมันเลย  วินาทีนั้นผมเข้าใจตัวเองเลยว่า ไอ้อาการตื่นเต้นเหล่านั้น มันมาจากการที่เราไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจออกไปพูดเลยนั่นเอง  โดยปกติแล้ว ผมไม่ค่อยเขินอาย ไม่กลัวต่อการพูดต่อหน้าคนเยอะๆซักเท่าไหร่  เพราะทุกครั้งผมรู้ตัวเองว่าต้องออกไปพูด  แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ มันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย  ความตื่นเต้นและความกดดันมหาศาลจึงพุ่งออกมา แทบจะคุมไม่อยู่แน่ะ  ผมเลยไม่รู้ว่าวันนี้ เพื่อนๆและอาจารย์ฟังผมพูดรู้เรื่องรึเปล่าน้อ?

นั่งเรียนวันนี้ได้บทเรียนชีวิตอีกหนึ่งอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการพูดเรื่องอะไร พูดที่ไหน กับใคร สำคัญหรือไม่  สิ่งที่ต้องทำทุกครั้งก่อนการพูดก็คือการคิดถึงสิ่งที่เราจะพูด หรือสั้นว่า “คิดก่อนพูด” นั่นเอง  จะคิดสั้นๆแค่ว่า “ถึงเวลาพูดแล้ว” แค่นั้นมันไม่ได้ครับ  ก่อนพูดอะไรก็ตามมันต้องคิดมากกว่านั้น การพูดมันไม่เหมือนการเขียน  เขียนผิดยังลบได้ แต่พูดผิด พูดพลาด มันยากที่จะลบให้หายไป  เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะพูดเรื่องอะไรก็ตาม คิดสักนิดก่อนพูดก็ยังดี จะได้ไม่ต้องมานั่งนึกตรึกตรองอีกภายหลัง เหมือนผมในวันนี้

ขอบคุณอ.โรเจอร์ที่ให้โอกาสผมออกไปแนะนำ มังกี้อามโนดอทคอม

ขอบคุณเพื่อนๆพรายกระซิบทั้งหลายที่ช่วยกันเรียกร้อง ว่าอยากดูมังกี้อามโน

ถ้าไม่มีพวกคุณ ผมอาจจะไม่รู้ตัว และไม่ได้ข้อคิดดีๆอย่างในวันนี้

ขอบคุณจริงๆครับ