คิดจะพูด แต่ก็พูดอย่างไม่คิด
ขอยืมท่อนเด็ดจากเพลง “ยาพิษ” ของบอดี้แสลมมาใช้หน่อยละกัน พอดีวันนี้นั่งเรียนอยู่ดีๆ อาจารย์ให้ออกไปโชว์บล็อกซะงั้น ตอนแรกอ.ถามว่ามีใครเขียนบล็อกอยู่แล้วมั่ง ออกมาโชว์หน่อย ก็มีเพื่อนผมออกไปสองคน ส่วนผมน่ะพยายามทำตัวมิดชิด ไม่อยากแสดงตนมากนัก ในโลกอินเตอร์เน็ตนั้น ผมอาจจะยินดีที่จะโปรโมตบล็อกนี้ แต่ในชีวิตจริงกลับไม่ค่อยอยากเปิดเผยตัวเท่าไหร่ มันเขินๆยังไงไม่รู้น่ะครับ พอหลังจากเพื่อนสองคนพูดจบ ไอ้บรรดาพรายกระซิบทั้งหลายที่มันนั่งข้างๆ ส่งเสียงโหยหวนเหมือนขาดสารอหาร “มังกี้อามโน… มังกี้อามโนนนนน… ออกไปดิ…” อ.เลยจับคลื่นโซนาร์ได้ หันมาถามผมว่า “มีมั้ยครับ ถ้ามีเชิญหน่อย” ด้วยความที่ผมโกหกใครไม่เป็น (เป็นคนดีซะ) ก็เลยออกไปโชว์ของหน่อย โดยที่ไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดแม้กระทั่งว่าออกไปเปิดเว็บนี้แล้วจะพูดอะไร การออกไปพูดโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวไปก่อนล่วงหน้าเลย มันเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมากครับ ทั้งๆที่คิดว่าไม่เห็นจะต้องตื่นเต้นอะไรเลย วินาทีนั้นผมรู้สึกได้ว่าหัวใจเต้นแรงมาก ผมก็พูดๆแนะนำบล็อกมังกี้อามโนไปโดยที่ไม่ได้คิด พูดถึง WordPress นิดๆหน่อยๆ แล้วก็จบ กลับมานั่งที่เดิม แต่พอกลับมานั่งที่เดิมเท่านั้นแหละครับ หัวสมองที่ฉลาดน้อยๆของผมกลับคิดถึงเรื่องที่อยากพูดแต่ไม่ได้พูด คิดถึงลำดับการพูดที่จริงๆแล้วมันควรจะมี ซึ่งตอนพูดเมื่อกี้ผมไม่ได้ใส่ใจมันเลย วินาทีนั้นผมเข้าใจตัวเองเลยว่า ไอ้อาการตื่นเต้นเหล่านั้น มันมาจากการที่เราไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจออกไปพูดเลยนั่นเอง โดยปกติแล้ว ผมไม่ค่อยเขินอาย ไม่กลัวต่อการพูดต่อหน้าคนเยอะๆซักเท่าไหร่ เพราะทุกครั้งผมรู้ตัวเองว่าต้องออกไปพูด แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ มันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ความตื่นเต้นและความกดดันมหาศาลจึงพุ่งออกมา แทบจะคุมไม่อยู่แน่ะ ผมเลยไม่รู้ว่าวันนี้ [...]